We bleven thuis deze herfstvakantie. Dus we besloten naar een zwembad in de buurt te gaan voor een beetje vakantieparkgevoel. Omkleden, hannesen met kluisjes die niet werken, scouten naar een paar stoelen voor de handdoeken, met m’n tenen in een frietje staan – je kent het wel.

We zijn al een tijdje aan het zwemmen, en ik zit op de rand van het zwembad – uit te rusten na tien bommetjes – te kijken hoe Billy en Jake proberen elkaar in het water te gooien.

En ineens valt het me op dat ik constant mijn buik aanspan.

Toch gek. Ik kijk om me heen. Ik zie honderden mensen, in allerlei vormen en maten. Veel gezinnen uiteraard, dus veel vaders die – net als ik – niet per se in de buurt komen van dat felbegeerde Instagramlichaam. Zouden zij ook allemaal hun buik inhouden?

Ik kijk naar beneden en probeer het eens uit. Ik ontspan, ik span aan. Het maakt verrassend weinig uit. Ja – als ik mijn buik aanspan lijk ik misschien ietsje slanker. Maar het mag geen naam hebben. En moeite kost het wel, de hele dag door. En waarvoor?

We doen dit natuurlijk allemaal. Onszelf nét een beetje beter voordoen. Het verhaal iets rooskleuriger maken. Op de familiefoto de buik in. Kleding dragen die eigenlijk te strak zit, en dan maar de hele dag je navel intrekken. Steeds maar de boel onder spanning houden, zodat we – in de ogen van de ander – net iets interessanter, waardevoller of aantrekkelijker worden ingeschat. En het is doodvermoeiend, jezelf anders voordoen dan wie en wat je bent.

Ik sta op, vastberaden. Ik ga iets nieuws doen: ik ga door het zwembad lopen, gewoon zoals ik ben. Jelle mét de Thaise vakantiekilo’s die er misschien wel tot na de kerstvakantie aan blijven tot hij er aan toe komt om een paar kilo af te vallen. Wie zal het zeggen.

Nu moet ik erbij zeggen dat ik ook weinig te verliezen heb. Billy houdt blijkbaar al twintig jaar van me, letterlijk door dik en dun. En de rest van het zwembad is vooral gevuld met vrouwen (op wie ik geen indruk hoef te maken) en hetero mannen (op wie ik geen indruk kán maken, ook al doe ik soms wel mijn best).

Maar fijn voelt het wel. Om mezelf te omarmen zoals ik ben. Ik hoef niet net te doen of ik een paar kilo lichter ben dan dat ik daadwerkelijk ben. En het kan ook niemand iets schelen. Nu met wat kilo’s extra, later weer met wat kilo’s minder. Ik kan gewoon ontspannen, ik kan beseffen dat ik goed ben – precies zoals ik ben.

Dus ik maak nog een bommetje. En volgens Jake komen de spetters bijna tot aan het plafond. Zijn die vakantiekilo’s toch nog ergens goed voor.