Het is grappig hoe je jezelf soms in één klap beter kunt leren kennen.

Een tijdje geleden was ik aan het wandelen met een oude studievriend. We spreken regelmatig af en hebben dan diepe gesprekken over dingen als technologie, AI, bewustzijn – onderwerpen waar ik gepassioneerd over ben maar waar de meeste mensen in mijn omgeving vaak snel genoeg van hebben.

Mijn studievriend is single, erg slim, werkt ook voor zichzelf en leeft ver beneden zijn stand. Hij geniet van alleen zijn en heeft vrijwel volledige controle over zijn agenda.

We hadden samen gegeten, uren gefilosofeerd en besloten wat frisse lucht te pakken en een stuk te gaan wandelen. Het begon al laat te worden. We liepen – nog altijd druk in gesprek – door donkere parken en richting woonwijken met sfeervol verlichte woonkamers. Gaandeweg kwam het gesprek op onze plannen voor de komende week.

En terwijl ik luisterde naar zijn plannen realiseerde ik me hoe ontzettend veel vrijheid mijn studievriend heeft. En er klikte iets. Want ik hou mezelf al lange tijd voor dat vrijheid voor mij het belangrijkst is.

Al sinds 2007 maak ik keuzes om me vrijer te voelen: minimalisme beoefenen, ultralight backpacken, zuinig leven, stroomlijnen en versimpelen. We hebben zelfs de hypotheek van ons vorige huis versneld afgelost.

Ik doe van alles om me vrijer te voelen. Minder gebonden, meer autonomie over mijn tijd en mijn leven.

Maar ik zou niet met hem willen ruilen. Als vrijheid écht mijn belangrijkste waarde was geweest, dan had mijn leven veel meer op dat van hem geleken. Mijn leven is compleet anders. Dus vind ik vrijheid dan wel écht zo belangrijk?

Ik voel bijvoorbeeld geen behoefte om alleen op reis te gaan. Dat heb ik ook nooit gehad, ook niet toen het nog makkelijk kon voordat de kinderen bij ons kwamen. Ik hou sowieso niet van heel lang alleen zijn, dat zit gewoon niet in mijn karakter.

Ik heb ervoor gekozen om een gezin te stichten met Billy. Een keuze die zo’n beetje het tegenovergestelde is van een leven vol vrijheid. Want laten we eerlijk zijn: in de eerste jaren kun je als ouder soms niet eens naar het toilet gaan wanneer je wilt!

Ik heb op veel gebieden minder vrijheid dan ik ooit heb gehad. En toch ben ik dolgelukkig met mijn leven.

Ja – ik vind vrijheid belangrijk. Maar ik leerde tijdens die wandeling iets nieuws: het is blijkbaar niet mijn hoogste waarde. Ik realiseerde me dat ik mijn leven laat leiden door een heel andere waarde: samenzijn.

Alle vrijheid in de wereld betekent niets voor me als ik het niet kan delen met de mensen van wie ik hou. Vrijheid is fijn, maar liefde komt eerst.

We kunnen nog zoveel nadenken en filosoferen over wat we nu echt belangrijk vinden in het leven. Maar soms leren we meer door te kijken naar de keuzes die we in het verleden hebben gemaakt.

Je leven – zoals het nu is – kun je zien als een weerspiegeling van je echte prioriteiten.

Wat zie jij als je zo naar je leven kijkt?