De stereotoren, en het hele oude huis

Als klein Jelletje was ik gek op toneel, theatertechniek, goochelen en alles wat ermee te maken had. Ik wilde dus een stereotoren hebben. Een stereotoren waarmee ik mijn eigen muziek kon kopiëren op mijn eigen cassettebandjes. Met speakers die los konden. Met een eigen microfoon waar ik doorheen kon blèren. Waarmee ik mijn eigen radioshows kon opnemen.

Mijn ouders waren bijzonder aardig, en gaven mij mijn stereotoren. Voor m’n verjaardag. En ik speelde er mee, jaar in jaar uit. Ik luisterde naar bandjes, ik draaide CD’s. Ik maakte vreemde radio uitzendingen met mijn zusje.

De stereotoren staat nog steeds in hetzelfde huis. Op een kastje in de kamer waar mijn moeder de strijkgoed afhandelt. Mijn stereotoren, niet langer van mij. Nu van mijn moeder. Mijn eigen kleurentelevisie (waar ik bijzonder blij mee was als kind), is nu van mijn neefje. Niet van mij.

Alle auto’s die ik heb bezeten, niet van mij. Het huis in Schiedam waarin ik volwassen ben geworden. Niet van mij. Het huis waarin ik nu woon (van rond 1870) zal langer niet van mij zijn dan dat het van mij zal zijn. Het is nu van mij. Maar eigenlijk is het niet van mij. Ik ben slechts een passant.

Bezit is altijd tijdelijk. En toch hebben we het gevoel dat onze bezittingen van ‘ons’ zijn. Alsof we ze voor altijd bij ons zullen houden. Maar dat doen we niet.

Je bent nooit eigenaar

Oké, de Aarde, onze planeet. De huidige consensus is dat ons thuis in het heelal zo’n 4,5 miljard jaar oud is. Op een bepaald moment klonterde energie samen tot een nieuwe planeet. Een enorme klomp atomen die uiteindelijk ons thuis zou worden.

In de tussentijd is er bijna niets aan dit systeem toegevoegd of verwijderd. Ja, er verdwijnen wat gassen (en ruimteschroot) en er komt af en toe een komeet bij. Maar buiten deze kleine variaties is de Aarde een zelfvoorzienend systeem. Dat wil zeggen: alles wat er nu is, was er al toen de planeet ontstond.

Neem eens een hap lucht. De atomen die je inademt zijn ooit ingeademd in de longen van een dinosaurus. Sterker nog, deze atomen vórmden ooit een dinosaurus. En een boom, een wolk, een waterdruppel. Een hersencel van een rat, de keutel van een rat. Van poep tot goud, van water tot wind. Alles is gemaakt van de atomen die er altijd waren, en die er altijd zullen zijn.

Niets nieuws. Alles is oud. Niets gaat weg, er komt niets bij. Jij bent gemaakt van mij, en ik ben gemaakt van jou.

Mooi spul. Uiteindelijk is alles van iedereen. En uiteindelijk is alles tijdelijk. Dus uiteindelijk kun je nooit echt iets bezitten. Je bent nooit de ‘eigenaar’ van iets, omdat het ‘iets’ niets en alles tegelijk is. Een klomp atomen dat uiteindelijk een andere vorm zal aannemen.

Niets is van jou en alles is van jou

Eigendommen zijn altijd tijdelijk. En daarom ben jij geen eigenaar in de definitieve zin. Je bent een beheerder. Je beheert iets, totdat je het niet meer beheert. Dat geldt voor je huis, mijn stereotoren, je notitieboekje en zelfs je lichaam.

Je bent een tijdelijke beheerder van alles dat je bezit. Jij bent slechts een passant, een stipje op de tijdlijn van dit klompje atomen. Je kunt onmogelijk een ‘stukje’ van het heelal ‘bezitten’, aangezien het heelal van niemand is.

Ik ‘heb’ een iPad. Maar ik weet dat dit niet ‘mijn’ iPad is in definitieve zin. De iPad zal namelijk op een bepaald moment van beheerder wisselen. En nog een keer, en misschien nog een keer. En dan zal het van vorm veranderen, en opnieuw, en opnieuw. Totdat mijn iPad over duizenden jaren onderdeel is van de Aarde, van een ruimteschip of van een hippe huishoudrobot waarmee mensen radioshows kunnen opnemen op quantum cassettebandjes.

Hoe dan ook, alles is tijdelijk. Je bezit niets. Niemand bezit iets. Dat voelt misschien niet zo, maar het is wel zo. Dat inzicht is waarschijnlijk niet het meest praktische inzicht, maar toch kun je het eenvoudig praktiseren:

  • Je hoeft niet te verlangen naar bezittingen, omdat je weet dat bezit een illusie is. Je kunt dingen beheren, en vaak kun je ontzettend veel plezier beleven aan het beheren van spullen.
  • Spullen ‘bezitten’ maakt je geen beter mens. Het maakt je vooral een hele drukke beheerder.
  • Je wordt zuiniger op je spullen, omdat je beseft dat ze uiteindelijk niet van jou zijn.
  • Je kunt spullen makkelijker loslaten.
  • Je probeert niet langer je levensdoelen te vervullen met klompen atomen.
  • Je gebruikt spullen om je doelen te bereiken, niet andersom.
  • Je gaat minimalistischer leven, omdat je beseft dat iedere bezitting beheerderschap vereist in de vorm van onderhoud, schoonmaken, beveiligen, vaste lasten, zorgen, ruimte etc.

Leven met minder spullen maakt gelukkiger. En nu snap je waarom. Hoe dichter je bij de waarheid leeft, des te makkelijker je leven wordt. Illusies maken de boel alleen maar ingewikkeld. Dus tijd om lekker op te ruimen en om minder te ‘bezitten’.

Ontvang gratis tips om je leven leuker te maken!

Maak elke week steeds leuker met mijn gezellige maandagmorgen nieuwsbrief! Ruim 140.000 mensen gingen je voor! 😁

Goed om te weten
Je ontvangt elke maandagochtend versgelegde inspiratie en af en toe een extra update. Je kunt je altijd uitschrijven. Door op de knop te drukken ga je ermee akkoord dat we je gegevens met zorg en liefde verwerken volgens onze privacyverklaring. 💛