“We can sigh into our beers all day long,
complaining things have changed.
That rarely, if ever, helps.
What we have to do is just sit still for a minute and not click anything,
not peck at a screen,
and not think about how amazing this would be on Vine.”

John Biggs – TechCrunch

Check je dit artikel via onze app? Bekijk bovenstaande video hier.

De balans terugbrengen

Laatst ging ik met Billy (mijn vriend) een hapje eten in de stad. En tijdens de ’we gaan de deur uit’-check (sleutels, portemonnee, iPhone) stelde ik iets wereldschokkends voor: “zullen we onze iPhones thuis laten?”

Lichte twijfel. Er werd even nagedacht over de implicaties. Geen iPhone. Geen foto’s, geen manier om ons leuke etentje te delen met de wereld, geen manier om te reageren op eventuele inkomende berichtjes. Geen manier om de tijd door te brengen als een van de twee naar het toilet is.

Geen iPhone. Dat betekent helemaal samen in de wereld. Samen op een plek zijn, zonder dat iemand enig idee heeft waar we zijn. Dat mensen ons niet kunnen bereiken. Dat mensen daar misschien geïrriteerd over worden. Onverantwoordelijk. Heerlijk onverantwoordelijk.

Billy stemde toe, en we hadden een heerlijke avond. Zonder dat iemand er vanaf wist.

Dat plankje in je zak, dat is niet je leven

Echt niet. Weet je, nog niet zo lang geleden waren mensen alleen bereikbaar als ze thuis waren. Dan kon je iemand gewoon niet bereiken. Urenlang.

Nu levert dat soms scheve gezichten op. Rare opmerkingen. “Waarom reageer je niet op Whatsapp? Ik zag dat je online was.” Als ik na een avondje bioscoop m’n telefoon check, dan staan er áltijd berichtjes. En, dat zet me aan het denken.

En het ding is, ik doe er zelf aan mee. We doen er allemaal aan mee. Meer en meer beleven we onze wereld, onze vriendschappen, onze vrije tijd via plankjes. We lijken te vergeten dat het plankje een gereedschap is.

Het is tijd om volwassen te worden

Smartphones zijn geweldig. Ze hebben de wereld veranderd in positieve zin, en ik denk dat we nog veel meer mooie ontwikkelingen gaan zien. En ik denk niet dat mensen ooit van mij hadden verwacht dat ik dit zou zeggen, maar ik denk dat we ons leven minder zouden moeten ervaren via onze smartphones, als we echt een zinvol, liefdevol en gelukkig leven willen hebben.

Ik denk dat we, op de lange termijn, beter af zijn als we hogere prioriteit geven aan het hier en nu, aan echt face-to-face contact. Dat we inkomende berichtjes soms niet direct beantwoorden. En ook van anderen niet verwachten dat ze direct reageren.

Dat we ons toestel op stil zetten als we in gesprek zijn. Dat we dat trillende plankje simpelweg negeren. Dat we simpelweg genieten van een mooi moment. Zonder dat moment vast te leggen, zonder het de ether in te gooien. Je mag genieten zonder dat iemand er vanaf weet.

Want weet je, dit is niet waar het stopt. Dit is slechts het begin. Er komen brillen, horloges, armbanden, implantaten, compleet geïntrigeerde systemen. De komende dertig jaar wordt bizar. En als er een ding is waar we mínder van nodig hebben, dan is het wel afleiding van de dingen die ons écht gelukkig maken. Mindfulness, oogcontact, echt naar elkaar luisteren, rust, kalmte, focus om te werken aan je doelen, een knuffel, natuur, dankbaarheid.

Wij kiezen zelf hoe de komende decennia ontvouwen. Wij bepalen welke plaats deze techniek in ons leven krijgt. Gebruiken we technologie om meer mens te worden? Of laten we ons gebruiken door de technologie?

Vergeet je telefoon

Probeer het eens. Laat hem thuis vandaag. Zet hem in vliegtuigmodus, op stil of helemaal uit. Niet om ouderwets te zijn. Maar vanuit voortschrijdend inzicht. Om de prioriteiten terug te plaatsen waar ze horen.

Op naar een toekomst die draait om mensen, geholpen door technologie. Mensen met goed ontwikkelde relaties, mensen die kalm zijn, die alleen kunnen zijn, die de rust en tijd hebben om hun grootste dromen te realiseren. Die niet constant worden afgeleid, die mogelijk niet constant bereikbaar zijn.

Het leven is niet daar. Het leven is hier. Hier en nu. En het leven ís de sensatie van de ervaring. Probeer jezelf die sensatie niet voortdurend te ontnemen. Probeer jezelf te trainen om die sensatie altijd te ervaren. Ook op de saaiste momenten.

Alleen in een wachtkamer

Laatst zat ik alleen in een wachtkamer, en m’n telefoon was leeg. Er was niets te doen. Er lag een of ander vakblad waar ik al snel klaar mee was. Een paar foldertjes die ik snel gezien had. Ik moest lang wachten, en ik verveelde me. En terwijl m’n hersenen op zoek waren naar afleiding, kwam ik langzaam in het moment. Ik keek naar een plant, naar m’n voeten, uit het raam. Op een bepaald moment besefte ik dat het wonderlijk is, dat ik daar zit. In zo’n ruimte. Bijna als in een film. Met lelijke wandlampen, een rommelige receptie, een lieve dame achter de balie.

Ze zag dat ik al lang zat te wachten. En ze zag dat ik ogenschijnlijk ‘niets’ deed. Ik raakte met haar aan de praat. En we hadden een fijn gesprek. Over Rotterdam, over rust, over kinderen en zorgen. Ik leerde van haar, en zij van mij.

Niets bijzonders. Maar ook weer wel. Het was kalm, en het was echt. Hier en nu. Een simpel gesprek, zonder trillende telefoons en neurotisch gestaar naar een display.

Ik hou van mijn iPhone. En ik hou van het leven. En ik denk dat we de twee eenvoudig kunnen verenigen door het ding terug op zijn plek te zetten. Door een leven te leven waarin een smartphone een rol speelt. En niet het leven proberen te leven via het plankje. Want dat is een slap aftreksel. Hoe leuk het ook lijkt.

Ontvang gratis tips om je leven leuker te maken!

Maak elke week steeds leuker met mijn gezellige maandagmorgen nieuwsbrief! Ruim 140.000 mensen gingen je voor! 😁

Goed om te weten
Je ontvangt elke maandagochtend versgelegde inspiratie en af en toe een extra update. Je kunt je altijd uitschrijven. Door op de knop te drukken ga je ermee akkoord dat we je gegevens met zorg en liefde verwerken volgens onze privacyverklaring. 💛