“Discontent, blaming, complaining,
self-pity cannot serve as a foundation
for a good future, no matter how much
effort you make.”

Eckhart Tolle

Wat-een-ellende

Ik ben gevlucht naar een koffiezaakje om te kunnen schrijven. Het was ook wel nodig, want de automatische nietenschieter werkt me ontzettend op m’n zenuwen. Terwijl ik dit schrijf lopen er een paar werklui door m’n huis om ruimte te maken voor de kleine – en het is een heel project.

Het komt erop neer dat onze bovenetage tijdelijk verdween, om plaats te maken voor een nieuwe bovenetage met opbouw. Billy en ik kamperen in de woonkamer – allemaal prima en heel romantisch enzo. Maar ik merk dat leven in zulke chaos niet goed bij me past.

Dus? Dus ik zit al een paar dagen te zaniken. Want ik vind mezelf zielig. Ik slaap slecht, de aannemers maken me vroeg wakker, het is koud in huis, er ligt rommel en het maakt een hoop lawaai.

Zelfmedelijden dus. Het is mooi spul. Want aan de ene kant voelt het zo comfortabel en verleidelijk. Omdat ik net kan doen alsof het niet mijn verantwoordelijkheid is en het niet mijn schuld is dat ik me ongelukkig voel. Maar aan de andere kant maakt het me ook machteloos. Want als anderen blijkbaar mijn geluksniveau kunnen bepalen, ben ik dan overgeleverd aan de buitenwereld?

Zelfmedelijden is als een McDonalds menu

Precies – het voelt nu comfortabel en later ervaar je brandend maagzuur. Zelfmedelijden geeft je een manier om jouw verantwoordelijkheid over te dragen aan anderen. Om jezelf zielig te vinden en redenen te vinden om te mogen klagen.

Want ja – je hebt het zwaar. En absoluut – het leven is niet makkelijk. En jij kunt er niets aan doen, super zielig.

Het is een manier om te vragen om aandacht en liefde. En daar is niets mis mee, want we kunnen van tijd tot tijd allemaal een aai over de bol gebruiken. Ik weet dat dat voor mij geldt. Maar uiteindelijk leidt zelfmedelijden niet tot blijvend geluk. Het leidt niet tot innerlijke kracht, zelfvertrouwen, tevredenheid, vrijheid en blijdschap.

Nee – eerder het tegenovergestelde. En daarom koos ik ervoor om ermee te stoppen en kan ik je aanraden om hetzelfde te doen.

Waarom zelfmedelijden meestal niet slim is

Zelfmedelijden brengt je op de lange termijn niets wenselijks. Net zoals fastfood je op de lange termijn niet vooruit helpt.

Dat wil niet zeggen dat het geen plek kan hebben in je leven. Want soms wil je gewoon even genieten zonder je druk te maken over de toekomst. We zijn niet altijd zo rationeel als we soms zouden willen – dat is zoals het is. Maar zoals we ongezonde voeding beperken zodat de balans bewaard blijft, wil je ook zelfmedelijden doseren. Want je hebt er al snel teveel van.

Je voelt jezelf zielig, alsof je slachtoffer bent. Prima. Maar wat nou als je ervoor zou kiezen om die gedachte los te laten? Wat nou als je je verantwoordelijkheid niet weg zou duwen, maar juist naar je toe zou trekken?

Trek de verantwoordelijkheid naar je toe

Bijvoorbeeld: ik heb er zelf voor gekozen om een opbouw te laten plaatsen. En als ik alle moeilijke gedachten niet meeweeg, is de situatie best prima. Het is koud, maar ik kan ook extra kleding aantrekken of de elektrische kachel wat hoger zetten. Blijkbaar ben ik daar te lui en/of te zuinig voor – dus heb ik het koud. Maar dat is mijn eigen keuze, en ook mijn eigen verantwoordelijkheid. Dus waarom zou ik zelfmedelijden ervaren?

Stel dat iemand zich niet gedraagt zoals jij wilt – dat voelt niet fijn en je voelt je misschien slachtoffer. Maar weet je wat? Jij kunt je wél gedragen zoals je zou willen. Wat gebeurt er als je de moeilijke gedachten niet meeweegt?

Zijn er dingen die moeten gebeuren die je eigenlijk niet wilt doen? Perfect, dat is een geweldige voedingsbodem voor zelfmedelijden. Vraag jezelf eens af: hoe ziet die taak er in de praktijk uit? Bijvoorbeeld het doen van je belastingaangifte – je kunt er eindeloos tegenop zien maar in werkelijkheid is de taak heel simpel: zoek papieren op met getallen, log in, vul getallen in, indienen, klaar. Zie je hoe het je moeilijke gedachten zijn die de zelfmedelijden veroorzaken?

Zelfmedelijden geeft je een naar en machteloos gevoel. En het zet je aan tot zeuren, gedrag waar je niemand blij mee maakt. Vraag jezelf af: Wat is de reden dat ik me slachtoffer voel? En: Wat kan ik doen om de verantwoordelijkheid naar me toe te trekken?

Je kunt je altijd nog zielig voelen

Precies – dat is het leuke hieraan. Als je zelfmedelijden ervaart, wees dan eerst kritisch naar jezelf. Onderzoek of en hoe je je eigen ellende veroorzaakt.

Zet de stappen die je kunt zetten om de situatie beter te maken. Je zult zien dat je vaak beseft dat je geen reden hebt om zelfmedelijden te ervaren, en dat je gewoon de realiteit kunt omarmen en een kleine stap kunt zetten om de situatie beter te maken.

En merk je dat al die dingen je niet helpen? Dan kun je er altijd nog voor kiezen om te wentelen in zelfmedelijden en te klagen tegen iedereen die je tegenkomt. Prima toch?

Gebruik de slachtofferrol niet als je eerste maar als je laatste optie. Je zult merken dat je er steeds minder vaak in terecht komt. En gaandeweg steeds meer kracht, blijdschap en vrijheid ervaart.

Die nietenschieter maakt me nerveus, dus ik kan gewoon buitenshuis werken zolang de werklui er zijn – geen probleem. Hoe kun jij uit de slachtofferrol stappen en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk?

Ontvang gratis tips om je leven leuker te maken!

Maak elke week steeds leuker met mijn gezellige maandagmorgen nieuwsbrief! Ruim 140.000 mensen gingen je voor! 😁

Goed om te weten
Je ontvangt elke maandagochtend versgelegde inspiratie en af en toe een extra update. Je kunt je altijd uitschrijven. Door op de knop te drukken ga je ermee akkoord dat we je gegevens met zorg en liefde verwerken volgens onze privacyverklaring. 💛