“You don’t start out writing good stuff.
You start out writing crap and thinking it’s good stuff,
and then gradually you get better at it.”

Octavia Butler

Dit wordt makkelijker dan ik dacht!

Mijn plan was simpel: tussen de palmbomen schrijf ik de eerste versie van mijn boek. Dan heb ik het zwaarste werk gedaan. Vervolgens hoef ik – als ik thuis ben – alleen nog even de boel ‘af te poetsen’, en dan is het boek af!

En dat is precies hoe het ging. In Thailand vloog ik door de hoofdstukken heen. Het leek bijna te mooi om waar te zijn. Ik schreef elke dag een paar uur gedurende een maand. En aan het einde van de maand had ik mijn eerste boek geschreven!

Ja. En toen kwam ik thuis. En toen bleek de tweede fase nét even iets minder makkelijk dan ik dacht.

Gevangenissen bouwen in plaats van schrijven

Als je mijn uitstelgedrag cursus hebt gevolgd dan weet je dat ik een ex-uitsteller ben die zichzelf discipline heeft aangeleerd. Mijn uitstel-dieptepunt was tijdens het schrijven van mijn scriptie, waardoor ik door de regen moest rennen om hem nét voor sluitingstijd in drievoud achter te laten bij een verbaasde receptioniste.

Ik speel soms computergames via Steam op mijn laptop. En onlangs ontdekte ik een verslavend spelletje: Prison Architect (ik link het expres niet om je uren van je leven te besparen). Het spel draait om het bouwen van een gevangenis, en het is een vrij diepe en uitgebreide simulatie. Er is altijd wel iets te doen of te verbeteren.

Zo’n spel is precies wat mijn brein nodig heeft om nooit meer te stoppen met spelen.

Steam is zo vriendelijk om exact bij te houden hoeveel uur ik al heb besteed aan het spel. Ik speelde het vooral in de avonden. En na een paar avonden stond de teller al op 21 uur! Daar schrok ik van. Zeker nadat ik besefte dat ik in diezelfde periode ook nog eens een heel seizoen van House of Cards had verstookt.

Ik. Degene die anderen probeert te inspireren hun leven niet te vergooien aan bingewatchen, games en televisie. De persoon die er nota bene het boek over aan het schrijven is!

Ik was behoorlijk vooruit gekomen in zowel de game als in die serie. Maar niet in mijn boek. Terwijl dat precies is wat ik zou moeten doen met een naderende deadline.

Ik had een terugval in uitstelgedrag. En ik was er niet blij mee.

Perfectionisme en de angst voor succes

Waarom voelde ik me ineens zo onwijs aangetrokken tot entertainment? Waarom wilde ik gamen in plaats van schrijven en politieke drama’s kijken in plaats van drama uit de wereld helpen?

Perfectionisme natuurlijk.

Want dit is mijn eerste boek. En ik neem het uiterst serieus. Misschien een beetje te serieus. Mijn hele omgeving weet dat ik een boek aan het schrijven ben. Jij weet dat ik een boek aan het schrijven ben. En hoe meer mensen me complimenteren over dat ze soChicken zo leuk vinden, des te meer ik de druk voel om er een fantastisch boek van te maken.

En dat is fijn, maar dat werkt niet als ik aan de slag wil gaan. Want als ik de lat zo hoog leg dan doe ik een heleboel dingen, behalve schrijven. ”Want stel dat het me niet lukt om het zo geweldig te maken, dan zal ik iedereen teleurstellen! Wat een ellende, ik wil er niet aan denken – even kijken hoe het met Frank Underwood gaat.”

Dus dat was mijn eerste valkuil.

Mijn tweede valkuil was iets subtieler. Ik werd op een ochtend wakker met een heel helder inzicht: ”Ik ben bang voor succes!”

Het klinkt raar, maar de angst voor succes is een veelvoorkomende oorzaak voor uitstelgedrag. Waarom? Tja – de meeste mensen doen alsof succesvol zijn enkel voordelen heeft. Maar succes heeft – zoals alles in het leven – ook nadelen.

En zelfs als je die redenen onzinnig vindt als je ze uitschrijft, kan je onderbewuste ze behoorlijk serieus nemen. Zo serieus dat je ze gebruikt als redenen om jezelf te saboteren.

Ik besloot erover te schrijven in mijn dagboek, om die onbewuste overtuigingen naar boven te toveren. En ik ontdekte een paar interessante dingen. Ik ontdekte de onbewuste overtuigingen dat succes met het boek zou betekenen dat ik geen vrije tijd meer zou hebben, dat ik ontzettend veel werk op mijn bord zal krijgen, dat ik mensen mogelijk van me zou vervreemden en dat ik gestrest zou raken.

Ja – logisch dat ik liever niet aan mijn boek werkte. Want waarom zou je werken richting een doel waardoor je leven minder leuk zal worden?

Terug op het spoor van productiviteit

Mijn uitstelgedrag episode duurde gelukkig maar twee weken, geen zes maanden zoals jaren geleden. De inzichten die ik opdeed hielpen me licht te schijnen op de verborgen overtuigingen die zelfsabotage uitlokten.

Dus weg met Prison Architect en aan de slag. En weg met die onzin in mijn hoofd.

  • Ik doe er alles aan om het boek zo tof te maken als ik kan. Zolang mijn intentie juist is – de lezer zo goed helpen als ik kan op dit moment – is het goed genoeg.
  • Mijn leven wordt natuurlijk niet vervelend als het boek succesvol wordt. Sterker nog, het wordt juist steeds leuker omdat ik meer mensen kan helpen en een goede aanleiding heb om meer bezoekers zoals jij te ontmoeten. Wat me juist heel leuk lijkt.
  • Ik zal mensen enkel van me vervreemden als ik verander in een arrogante snob wanneer het boek een succes is. En dat was ik toch echt niet van plan. En mocht het wel gebeuren: logisch dat mensen wegrennen, ik geef ze geen ongelijk.

Met die overtuigingen uit de weg besloot ik mezelf te rehabiliteren met kleine stapjes. Ik begon mezelf uit te dagen met timers: 20 minuten werken, dan mag ik even ontspannen. Maar de timers waren al snel niet meer nodig, ik kwam weer op stoom zonder problemen. En in de dagen die volgden boekte ik meer vooruitgang dan in de twee weken daarvoor.

De ervaren auteurs hadden gelijk

Precies. Een boek schrijven is niet makkelijk. Dat heeft minder te maken met de praktische daad van het typen van woorden. En alles met je eigen psychologie.

Twijfel, onzekerheid, verwarring en een hopeloos gevoel worden dagelijks afgewisseld met trots, blijdschap en rotsvast vertrouwen. Het is een achtbaan. Maar ik ben toevallig dol op achtbanen, dus dat komt goed uit.

Mijn terugval in uitstelgedrag was interessant en leerzaam. Het was ook onwijs frustrerend. Maar weet je, zonder wrijving ontstaan er geen vonken. Dus mijn reis gaat verder de komende weken. En ik doe mijn best om dit boek mijn beste werk te laten zijn tot nu toe. Zodat het jou en vele anderen écht helpt om het leven steeds leuker te maken. En ik hoop dat het lukt. Maar zo niet, dan heb ik toch een hoop geleerd over mezelf én het bouwen van gevangenissen. 😊

En hoe loste ik mijn uitstelgedrag op?

Mijn uitstelgedrag verdween als sneeuw voor de zon zodra ik een aantal super praktische technieken toepaste. En ook nu ik weer terugviel, bleken deze technieken en inzichten te werken als een tierelier.

Heb jij last van uitstelgedrag en wil je weer aan het werk zodat je je doelen en dromen kunt realiseren? Ik ontwikkelde een praktische online cursus die je stap voor stap van je uitstelgedrag verlost. Niet alleen helpt het je nu van je probleem af – het geeft je ook de gereedschappen om bij een terugval net als ik snel overeind te krabbelen en weer aan de slag te gaan.

Benieuwd? Bekijk hier mijn online cursus…

soChicken nieuwsbrief - maak je leven steeds leuker!

Met mijn nieuwsbrief maak je je leven steeds leuker. In kleine, praktische stappen. Ruim 140.000 mensen gingen je voor! 😁

Doe je ook mee?