Minder drama en gedoe 7 dingen die ik losliet voor een lichter leven (en waarom dat zo bevrijdend voelt)

Jelle Hermus

Oprichter van soChicken en het Broednest. Jelle maakt een leuker leven graag zo simpel mogelijk. Hij is gepassioneerd over vooruitgang, duurzaamheid, reizen, technologie en broccoli.

“Letting go gives us freedom,
and freedom is the only condition for happiness.”
Thich Nhat Hanh

“As you simplify your life,
the laws of the universe will be simpler.”
Henry David Thoreau

“By letting go it all gets done.””
Lao Tzu

Stap voor stap naar een simpeler leven

Een simpeler leven – dat is mijn thema voor dit jaar. En in tegenstelling tot andere jaren, pak ik het dit jaar klein aan voor groter resultaat.

Geen meeslepende doelen, geen drastische voornemens. Maar een dagelijkse beweging richting meer eenvoud, in kleine stappen. Juist omdat die aanpak uiteindelijk het meest eenvoudig is, en leidt tot de beste (blijvende) resultaten.

Een simpeler leven gaat niet alleen om hoe het eruit ziet. Het is ook een levenshouding. Hieronder vind je een aantal dingen die ik de afgelopen tijd losliet voor een lichter leven, hopelijk inspireert het jou ook.

1. De behoefte om alles bij te willen houden

Er is een hoop gaande.

Dat was natuurlijk altijd al zo. Maar alles voelt ‘urgenter’ de laatste tijd. De grote ontwikkelingen in de VS, de snelle toename van AI en – wat dichter bij huis – appgroepjes, mailtjes en allerlei aanvragen en voorstellen die gezamenlijk de aderen van mijn bewustzijn doen dichtslibben.

Het is vaak gewoon teveel, dus ik maak keuzes die me helpen de FOMO te verminderen:

• Ik heb al een tijdje geleden besloten dat ik het nieuws niet op de voet hoef te volgen om een goed leven te hebben óf om waarde toe te voegen aan de levens van anderen.
• Ik check ‘het nieuws’ soms een paar weken niet. Ik luister wel podcasts met beschouwingen over het nieuws, en kies dan onderwerpen die me aanspreken. Zoals geo-politiek en technologie.
• Billy leest wel dagelijks het nieuws, dus als er iets speelt dan hoor ik het vaak via hem. Soms raak ik dan alsnog in de ban van een nieuwsverhaal, zoals onlangs bij het nieuws rondom Groenland. Maar ik probeer het dan ook snel weer af te bouwen.
• Ik check social media zo weinig mogelijk. Ik post wel, maar ik scroll nauwelijks.
• Ik heb appgroepen op stil gezet. Ik reageer sowieso niet super snel op appjes. Dat is soms irritant voor anderen. Maar ze wennen eraan. En ze kunnen me altijd bellen als het urgent is.
• In vakantieperiodes laat ik mijn mail 1-2 weken ophopen. Ik open het dan wel, maar ik laat het bewust in mijn inbox staan. Na de vakantie neem ik dan een moment om me uit te schrijven en mails te filteren, zodat de instroom in de toekomst minder wordt.
• Ik beoefen digitaal minimalisme, lees hier hoe ik dat toepas.

Minder FOMO, meer JOMO (Joy Of Missing Out). Het scheelt een jas.

Het geeft me rust, ruimte en lichtheid in een wereld die af en toe volledig door lijkt te draaien. Ruimte om voor mezelf na te denken, te concentreren en momenten van mindfulness te ervaren.

2. Mijn drang naar perfectionisme

Ik zou willen zeggen dat ik perfectionisme echt uit het raam heb gekieperd, maar dan zou ik liegen. Perfectionisme is een karaktereigenschap én copingmechanisme dat waarschijnlijk altijd aan mijn zijde zal blijven.

Maar toch – ik zet stapjes. Kleine stapjes die me helpen uit de houdgreep van perfectionisme te komen.

En juist die kleine stapjes zijn het antwoord. Want perfectionisme werkt verlammend. Zelfs bij projecten als ‘simpeler leven’. Mijn brein pakt zo’n project op, en maakt het direct complex, groot en uitgebreider dan de knuffelcollectie van mijn dochter Sophie.

Mijn brein hoort ‘simpeler leven’ en streeft dan bijvoorbeeld direct naar een perfect, Japans minimalistisch huis, à la Marie Kondo of Fumio Sasaki.

Maar de realiteit is dat ik:

• A: vader ben van twee fantastische jonge kids, waarvan de jongste een absolute rommelkont is.
• B: zelf de neiging heb om ‘oplossingen te kopen’ (handig kabeltje hier, leuke gadget daar), waardoor er ook steeds weer nieuwe rommel binnen stroomt.
• C: helemaal de tijd, energie of het overzicht niet heb voor zo’n complete reset. Laat staan de bereidheid van de rest van het gezin om mij te volgen in een kruistocht richting Extreem Minimalisme.

Hoe perfecter ik het wil doen, des te minder er gebeurt. Dat heb ik vorig jaar gemerkt. Mijn jaarthema was toen ‘eenvoud en balans’, maar van ‘eenvoud’ is weinig van gekomen omdat ik het veel te groot maakte voor mezelf.

Dus? Kleine stappen.

Vandaag een rommeldoosje uitpluizen, morgen een plank in de boekenkast ontspullen, in het weekend een ritje naar de kringloopwinkel, gisteren een online aankoop op het nippertje niet gedaan.

Ik krijg méér voor elkaar, ervaar minder stress en beleef er bovendien plezier aan – niet onbelangrijk. Dat leeft echt een stuk lichter.

3. De drang naar de juiste antwoorden

Een verlengstuk van mijn perfectionistische neigingen: ik kan eindeloos lang zoeken naar de juiste antwoorden.

Waar ik me vroeger kon verliezen in boeken en online research, is daar onlangs nog een zeer potente optie bijgekomen: AI. Ik kan nu álles bespreken, en linken aan wat ik maar wil.

Leuk, handig en leerzaam. Maar ik heb me ook gerealiseerd dat het ‘perfecte antwoord’ niet leidt tot het perfecte leven. Sterker nog – het leidt vooral tot veel verspilde tijd en weinig vooruitgang.

Ik zocht laatst bijvoorbeeld naar de ‘perfecte’ refurbished laptop om Linux op te draaien. In plaats van twee uur researchen en vervolgens vast te lopen, koos ik gewoon de top aanbeveling van twee AI modellen en klikte ik op bestellen.

Goed genoeg is hier het antwoord richting een lichter leven.

Ik hoef niet alles te weten. Sterker nog – ik leer mezelf om comfortabel te zijn met niet-weten. Ik nodig mezelf uit om minder te researchen, vaker te vertrouwen op mijn intuïtie en vooral te neigen naar actie.

Want de beste plannen zijn niets waard als ze niet worden uitgevoerd.

4. De drang om mezelf te bewijzen

Ik ben bijna 40 en ik ben al sinds 2004 bezig met soChicken. Dat brengt inmiddels wel wat perspectief.

Bijvoorbeeld: het ene moment voel ik me onwijs succesvol naar de buitenwereld. Bijvoorbeeld omdat mijn boek in de bestsellerlijst staat en in iedere boekhandel te vinden is. En het andere moment heb ik het gevoel dat ik niets voor elkaar krijg, omdat de boel in mijn ogen ‘stil’ lijkt te staan.

Ik leerde dat het enorm vermoeiend is om constant bezig te zijn met wat anderen van mij vinden. Daarom heb ik geleerd dat (grotendeels) los te laten.

Succes gaat op en neer, prima. Ik laat mijn zelfbeeld er niet meer teveel van afhangen. Ik richt me liever op de dingen waar ík controle over heb. Op mijn intrinsieke motivatie.

Ik stel bijvoorbeeld alleen doelen waarvan ik de uitkomst zelf kan beïnvloeden.

• Dus niet: X aantal boeken verkopen (heb ik geen controle over).
• Maar wel: een boek schrijven waar ík trots op ben (heb ik wél controle over).

Ik hoef geen indruk op anderen te maken. Ik daag mezelf vooral uit om te groeien. Ik streef ernaar om (in mijn ogen) een goed mens te zijn en mijn best te doen om tot waarde te zijn voor mijn omgeving.

Daar faal ik regelmatig in, en dus heb ik altijd wat omhanden. Want wat ik ook doe: er is altijd wel iemand succesvoller dan ik op ieder gebied. Ik kies ervoor om zelf te bepalen welk spel ik speel, zodat ik me elke dag goed over mezelf kan voelen. Lekker rustig.

5. De neiging om vast te houden aan oude identiteiten

Ooit reisde ik met Billy de wereld rond. Met een belachelijk kleine rugzak, vaak 2-3 maanden per jaar. China, Myanmar, de VS, India en nog veel meer. We deden CouchSurfing, sliepen bij locals, maakten vrienden en beleefden doldwaze avonturen.

Toen we in 2019 – vlak na een reis naar Moskou en terwijl we op het punt stonden om naar Libanon te vertrekken – plotseling vader werden, veranderde alles.

Logisch natuurlijk, en ook onderdeel van het plan. Maar ik merkte ook dat ik het bést lastig vond om die identiteit als ‘avontuurlijke wereldreiziger’ in te ruilen voor ‘verantwoordelijke vader die al overweldigd raakt van een weekendje Center Parcs’.

Sterker nog – het heeft me jaren gekost om die jas uit te doen. Om in te zien dat die tijd nu gewoon achter mij ligt, en dat het nooit meer wordt zoals het was.

Pas toen ik dát besefte, ontstond er ruimte voor een nieuwe realiteit: avontuurlijk zijn binnen de kaders die er nu zijn. En patsboem: we vertrokken een maand naar Colombia als gezin. Het was anders, én het was fantastisch.

Het is fascinerend hoe moeilijk het soms kan zijn om oude identiteiten los te laten. Zo ben ik altijd een fervent ‘Apple persoon’ geweest, en merk ik nu hoe ik me steeds meer aangetrokken voel tot Linux. En ik was mijn hele leven de grootste voorstander van technologische vooruitgang, maar de komst van AI maakt me kritischer.

Wat me nu opvalt: ik doe dit soort identiteit-jassen makkelijker uit. Dat geeft enorm veel vrijheid. En wat nog fijner is: ik rits mijn nieuwe jassen niet meer dicht. Ik hoef mijn identiteit niet te versterken, ik gun mezelf veel liever vrijheid.

6. Het verlangen dat alles comfortabel moet zijn

Ik beweeg al jaren van vermijden naar omarmen. Naar ruimte geven aan oncomfortabele gevoelens. Naar mezelf buiten mijn comfort-zone duwen. Want – zo leerde ik jaren geleden – alles wat de moeite waard is, kost moeite.

Het ouderschap duwt me regelmatig (en zonder mijn toestemming) richting nieuwe gebieden en gevoelens waarmee ik me soms geen raad weet. En keer op keer bewijs ik aan mezelf dat ik dat appeltje tóch weet te schillen – zij het imperfect en niet altijd zonder slag of stoot.

Inspirerende mensen interviewen in de podcast, presentaties geven voor honderden mensen, mijn eigen boek uitgeven en zelfs Linux leren – het zijn zaken die oncomfortabel voelen. Vaak zelfs eng.

Waar ik vroeger liever wegdook achter mijn laptop, duw ik mezelf juist de grilligheid tegemoet. Om te groeien, om te leren, om mezelf beter te leren kennen, relaties te ontwikkelen en meer waarde toe te voegen.

Ik besefte dat ik niet alles kan (of wíl) controleren, beheersen of stroomlijnen. Vaak moet ik mezelf juist richting het oncontroleerbare duwen met openheid en vertrouwen op mijn veerkracht.

Dat maakt het leven lichter, omdat het me moed geeft om dingen te doen die ertoe doen. Oók als ze oncomfortabel zijn.

7. De illusie dat het ooit allemaal ‘af’ is

Vroeger was ik ervan overtuigd dat ik gewoon kon ‘bouwen’. Gewoon bouwen aan het leven van mijn dromen. Ik zag dan voor me dat het leven dan op een bepaald moment ‘af’ zou zijn.

De benodigde vaardigheden geleerd, voldoende geld gespaard, een leven dat compleet naar wens is.

Naïef – ik weet het. En inmiddels kijk ik hier compleet anders naar.

Bouwen: het blijft waardevol én leuk. Maar ik bouw niet langer richting een ‘perfect leven’. Ik bouw aan veerkracht, zodat ik kan méébewegen met wat er maar op mijn pad komt.

En ja – je kunt altijd stappen zetten om wenselijke dingen te veroorzaken in je leven. Je kúnt de kans op ellende flink verminderen. Bijvoorbeeld door te sparen, gezond te leven, je leven te versimpelen, te investeren in relaties, te mediteren, etc.

Maar het leven laat zich niet controleren. Het doet wat het doet – zelfs als je alles ‘goed’ doet.

Ik liet dus die verwachtingen los, dat het leven ooit zou worden zoals ik wil. En ik leer het leven meer te willen zoals het is. Want één ding is me duidelijk geworden: ik hoef niet te wachten met gelukkig zijn tot de wereld is zoals ik wil dat ‘ie is. Dat gaat nooit gebeuren én het is een dwaze insteek – het leven is veel te kort om te wachten.

Dus ik kies nu voor geluk, vreugde en blijdschap óndanks dat veel dingen niet zijn zoals ik wil. Ondertussen blijf ik bouwen aan een goed leven, maar altijd op een manier die me ook nú voldoening brengt.

Lichter leven doe je in kleine stapjes

Voel je ook een behoefte aan meer lichtheid, lucht en eenvoud?

Loslaten van controle, durven zijn met hoe het leven zich ontvouwt, omarmen van genoeg: je doet het niet in één keer op een regenachtige zaterdagmiddag. Het is een doorlopende oefening. Een beweging richting lichtheid in ieder moment.

Het hoeft niet perfect en het hoeft niet ineens. Maar je kunt elke dag iets doen. Hieronder vind je een mooi startpunt om ook te bewegen richting een lichter, luchtiger en simpeler leven. 💛

Lekker ontspullen en opruimen

Een opgeruimde leefomgeving draagt bij aan innerlijke rust en een gevoel van controle. Hierdoor voel je je krachtiger op andere fronten in je leven.

Ontspullen helpt je daarnaast ook een hoop geld, energie en tijd besparen. Het is een praktische, leuke en bevrijdende manier om je levenskwaliteit snel en blijvend te verhogen.

In deze Bundel laat ik je zien hoe je slim en snel kunt ontspullen en opruimen. Tijd om aan de slag te gaan, doe je mee?

Gratis deelnemen aan cursus

Deze cursus ontving een gemiddelde waardering van 9,3 door duizenden deelnemers.

Gratis gelukstest

Ontdek hoe jij in je vel zit. Deze gratis wetenschappelijke test vertelt je in 2 minuten jouw geluksscore.

Start de test